"Ja," zegt Hieke. "Even een baby'tje teruggestuurd. Kan ik best."

"Een baby'tje teruggestuurd?" de ogen van Hieke's moeder worden steeds groter.

"Niet echt hoor," zegt Hieke maar snel, "alleen om te oefenen. Het was zogenaamd een baby'tje. In het echt is het Pop Miep die nu in de doos zit, die terug gaat naar..." terwijl Hieke vertelt begrijpt ze opeens wat er voor vreselijks is gebeurd.

Haar Pop Miep, haar lieve allerbeste Pop Miep die nog maar één oog heeft, ligt in haar blote plastic in een harde koude kartonnen doos. Met alleen maar wat stukjes papier, twee stomme knikkers en een boekje waar niks aan is. En die harde koude doos is onderweg naar de Geheime Plek waar de baby'tjes vandaan komen.

"O Pop Miep," kreunt Hieke.

En Hieke gaat midden op de stoep zitten om hard, heel erg hard te gaan huilen.

Wat kan ze anders doen.